تبليغاتX
خودم را ورق میزنم!
سر انگشتانم محکوم به لرزش است و چشمهایم مبتلا به ستاره ورق زدن!

رنج هایی کشیده ام
                     تا تو را به سنگفرش های برهنه دلم برسانم.
اینجا که فصل ها بی "تو"
                تکراری و بی حوصله٬
                                  رنگ حاکستری
                                              می گیرند٬
                                شبانه کابوسهای مرده ام را
                                                              دفن می کنم.
                      هیهات از ناله های بی جواب !
آسمانی می خواهم تا برایت
              از دل بی انتهایش
                     ستاره ها را
                      حراج کنم.
دست هایی را می خواهم تا مرا به عرش چشمانت
                            برساند
                    وآنجا تبلور عشق را
              با چشم های بی حسادتم
                       تماشا کنم.
نمی دانم چند بهار بی پاییز را تجربه کرده ای...
         این را هم نمی دانم شب ها با نامه های پرپرم
                                            چگونه هق هق ات را
                                                             امید می دهی...!
          این روز های بی کفایت٬
          دقیقه ها را فنا می کنند...
          ومن
          در حسرت یک جمله تازه ام 
          تا باور هایم را
               خنجر نزند...
  مدت های مدیدی است که
                     ستاره ات را
                     دیگر در شب های پوسیده
                                       پیدا نمی کنم
                           گویی کهکشانها هر چه ستاره است را
                                                 در خود فرو داده اند...!
امشب٬ باز هم حوصله ام
                    فواره خون می سازد...
امشب ٬
تب فاجعه ندیدنت دوباره
              دستانم را می لرزاند...
امشب٬
هنوز هم آسمان ابریست و
               من می دانم امشب هم
                  -مثل تمام شب های خاکستری -
                                               بارانی نمی بارد...!

+ به یادگار مانده در  پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1387ساعت 12:30 PM  توسط نیلسا  | 

 

سر درد های مزمن٬
در سرم فواره می زند...!
لذت چند سیگار نخ نما٬
در تنم دوره می شود...!
به اسم تو می رسم٬
پلکهایم می پرد...!

...
شب بخیر آسمان من!

+ به یادگار مانده در  جمعه ششم اردیبهشت 1387ساعت 10:31 PM  توسط نیلسا  | 

هیچ وقت برای جدا شدن از شعر تصمیم نگیر. تو در جایگاهی نیستی که تصمیم بگیری. خود شعر تصمیم میگیرد که با تو راه بیاید یا پشت سرت...

این را یکی از دوستانم گفت و من بی آنکه بدانم وبپرسم "پس جایگاه من کجاست ؟" تصمیم گرفتم دیگر تصمیم نگیرم!!!

+ به یادگار مانده در  چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387ساعت 6:39 PM  توسط نیلسا  | 

  

 

  این آخرین ورق از دفتر شعر های سپیدم است!
دیگر برای ادامه این اشعار نه حوصله  ای در خویش می یابم ٬نه انگیزه ای!
دیگر قلمم فاتح بی چون و چرای صفحاتم نیست... 

 

   

تقصیر کسی نیست

 تقصیر هیچ کس

 که لمس نمی شوم

 مدتیست

 یائسه مانده مادیان مدادم 

 کرّه نمی زاید

 وسفید مانده این صفحه ی تاریک...

 

در پایان از همه دوستانی که در این مدت بغض هایم را در آغوش کشیدند وزیر رگبار تند گریه هایم تاب آوردند سپاسگذارم...

 

  افسوس!
                       بیهوده تقلا می کنم...!
                       بیهوده شعر سُرخ می کنم.
                       بیهوده می گویم: تاریکم!
                                              برهوت شاعرانه های من را ،
                                              خارو خاشاکی هم نیست.
                                                          امشب ، چقدر دلتنگم!

 

                       

+ به یادگار مانده در  شنبه هجدهم اسفند 1386ساعت 11:46 AM  توسط نیلسا  | 

 

از صحن دایره چشمان ات
عبور که می کنم
چراغ های فاصله٬خاموش است.
دستانت را که می سرایم
نمازم٬ نورانی می شود.
دیشب ٬خواب فرشته ای را می دیدم
که به عروسک های رنگ پریده٬رنگ می فروخت
وشعر های مرا هم رنگ آمیزی می کرد...!
صبح که بیدار شدم
جای دستان معطر تو بر آینه
نشسته بود
و
بر لب های تشنه ام٬
بوسه ای سرخ...
یادت باشد!
امشب که می خواهی بخوابی
یک ستاره بر دامن ام بیاویز...!

+ به یادگار مانده در  دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386ساعت 10:8 PM  توسط نیلسا  | 

بی داد ورم کرده ای از لابه لای سوز بی رحم پنجره٬
                        به آسمان سرک می کشد و چند شب تاریک را٬ 
                                                                                   می سوزاند!
شاید شبیه یکی از روزهای نزاییده ای شده باشی که
                 لای گریه ها ی معصوم  دخترک گیسو بریده ای٬
                                           ته سیگاری خیرات می کردی و من٬
                                                            ساکن شهر بزک شده ی دروغین پایتخت احساس فروش٬
                                                                             سیندرلای بی کفش و بی سامان٬
                                                                                      صلوات هایم را نثار اشک های آسمانم٬
                                                                                                     می فروختم!
       حالا که شبیه دست های تاریک زائوی آل دیده ایی٬
        برایم نوحه ای بخوان!
     حالا که سهم ابرهای تیره ی آسمان شهر بی احساس توام!
+ به یادگار مانده در  شنبه ششم بهمن 1386ساعت 7:54 PM  توسط نیلسا  | 

ساعت ها از زیر دقیقه های پر حجم٬
                     عبور می کنند ویک مرد٬
                            شبیه تمام نیم کره های کسوف کرده٬
سایه اش را زیر رد اشکهایم ٬چال می کندو چقدر دست هایم از آرزو های روشن٬
                                                                                          لبریز است!!!
می خواستم بار ها شبیه (( تو )) گریه هایم را روی صفحه چشمانت
                                                                              رنگ کنم!
می خواستم شب هایم را با بوسه های لب سوز ات ٬شور کنم!
                                                           من!از تمام مرز های بی هویت که می گذشتم٬
                     (( تو )) را داشته ام!
چند وقت است در تو یکی شده ام و زیر باران با گریه ها
                                       به پابوس آسمان رفته ام!
قرارمان با چند نقل و هل هله در مصاف نامرادی ها شد٬
                در کنار دست هایی که سالهاست بوی نم اشک های تو را می دهد!
                                     می گویند مرد که گریه نمی کند و من٬
                                                  خوش بختی ام را زیر شره های اشک های تو٬
                                                                                                 پیدا کردم !
                                   تو٬
                         سال ها با منی اما من٬
                         تنم را با تو ساخته ام!
                         اعتبار این شعر های ورق زده٬
                         دست های تو شد!
        حالا با نامرادی های روزگار  بی حساب!
                          تو که اینجایی دیگر اسمان را نذر کردن برای چه؟
                                          آسمان٬ دست های بی ادعای توست!
                                                    تو که این روزها عجیب بوی "بهشت" می دهی!

+ به یادگار مانده در  یکشنبه بیست و سوم دی 1386ساعت 3:39 PM  توسط نیلسا  | 

چقدر دنبالت گشتم و از تو هیچ خبر نبود...!
سرم سر گیچه می رود...!
نفس هایم رو به آخر است...!
این آفتابگردان کوچک فقط نگاهت را می خواهد...!
اما دریغ از قطره ایی!
یادت نبود قبل از رفتنت بگویی٬
شبهای زمستانی دلت "قطبی" است؟؟؟؟

+ به یادگار مانده در  سه شنبه یازدهم دی 1386ساعت 1:42 PM  توسط نیلسا  | 

در آخرین کوچه ای که مشرف به نگاه مردد من است٬
آخرین بوته ی اشک هایت را به آتش کشیدی که مبادا هر جایی های بی پروا٬
تن عریان درد هایت را٬
دست مالی غرور لهیده ات٬
کنند!
چند بادبادک سر کش همچنان فاتح آسمان قلب کوچک منند٬
ودر تپش خونابه های زخم دلم٬
ترانه ی عاشقی می خوانند!
تو٬ همیشه در نزدیک ترین فاصله ها تقدیر شعر هایم را٬
با گلوله های  کاغذی تردید٬
خط خطی کرده ای و هیچ زمان٬
دستی وکالت پرونده های بایگانی شده گریه هایم را٬
امضاء نکرد!
حالا با این همه ابر خاکستری٬
بارانی نمی بارد!
ابرهای باردار٬
فارغ نمی شوند و هیهات از این همه اشک٬
که همیشه در عزای آسمانند!
باران شدی و باریدی!
تنم سراب می خواهد!
با دستی که رنگ گریه های همیشه منند!

+ به یادگار مانده در  چهارشنبه چهاردهم آذر 1386ساعت 1:21 PM  توسط نیلسا  | 

دنیا مثل دیگر روزهای پاییزی
            امشب هم
                        کسل کننده است.
         دستهایم بوی ((نا)) می دهد و
                         چشمهایم را به مسلخ تاریکی می برد.
چرا امشب٬باران نمی بارد؟
                   چرا دست های بی روح و یخ زده من
                                                      اینقدر بی تاب فرداست؟
فردا قرار است کدام ثانیه٬
           از من حمایت کند؟
                       فردا کدام دقیقه دیدار من با آسمان٬
                                                    مهیا می شود؟
           خسته ام...

       این بار هم
           بغض هایم صاحبی ندارد!
                      نفس های آلوده به تنهایی ام
                                       مرا یاری نمی دهد٬
                                                 که واژه ها را آذین ببندم.
           واژه ها٬
           از من و ازخائنان شهر
           می گریزند.
           تن خسته این شعر را
          تا آخرین نفس کبوتران سپید پوش
                                     تشییع می کنم.
 

+ به یادگار مانده در  دوشنبه بیست و هشتم آبان 1386ساعت 10:5 PM  توسط نیلسا  | 

 

http://2pak.co.sr

w.2pak.ir-->